خاطرات یه ماه زده

اگه خدای بالا سر تو همون خدای بالا سر من باشه من قبولش ندارم.آخه مگه می شه یه خدا به تو اجازه بده یه کاریو بکنی به یکی دیگه نه؟ اگه همون علی که تو دایم ذکرشو می گی علی باشه که من شناختم الان باید اعتراف کنم که پس هیچ وقت نشناختم.فکر می کردم دستگیر ضعیفاست و برای ظالم کاری نمی کنه. اگه قرار باشه هم این دنیام جهنم باشه هم اون دنیا دیگه پس واسه چی کارای خوب بکنم؟ آخه اصلا نمی فهمم... مگه چیکار کردم که اینجوری دارم تقاص پس می دم؟ چقدر تو زندگیای قبلیم دل شکوندم که الان اینجوری داره دلم می شکنه؟ تا کی ؟ تو اصلا مگه خودت اون بالا نیستی ؟ تو که از همه بیشتر می دونی که من دارم چی کار می کنم و چی کار نمی کنم. نمی دونی؟ تو که خودت می دونی درد من چیه. نمی دونی؟ چرا خوب خوب می دونی... پس آخه چرا؟ تا کی؟

I suspect if I spent half the effort in being HAPPY as I do in being MISERABLE I might be able to find my way out of this darkness....

۲. اگه یکی نخواد هر شب یه عالمه حرص بخوره وحرف بی ربط بشنوه آخرشم اشکش در بیاد بعدشم با سردرد و سوزش چشم بخوابه و صبحشم به زور از خواب بلند نشه و وقتی می خواد صورتشو بشوره زیر چشمشو یه عالمه کبود نببینه  کیو باید ببینه؟

۳. چرا ماها عادت کردیم به دروغ شنیدن و دیگه حرف راست رو باور نمی کنیم؟

۴. آزادی یعنی چی؟

۵. مگه نمی گن از ته دل دعا کنی برآورده می شه! پس چرا من هنوز زنده ام؟

۶. پوست کلفت مگه به پوست کرگدن نمی گن! پس یعنی منم آره؟

۷. ....... ؟

۸. .......................؟

یه عالمه کتاب هست که دلم می خواد بخونم. یه عالمه فیلم هست که حتما باید ببینم. یه عالمه کار هست که دلم نمی خواد انجام نداده از دنیا برم. یه عالمه حرف هست که باید بزنم. یه عالمه جاهای خوشگل تو دنیاست که باید ببینم. یه عالمه ... یه عالمه ... یه عالمه ...

پس کی؟ کی دیگه؟

به خیلیا حسودیم می شه. آره آقاجون ما حسود ... خب آخه اونایی که یه عالمه فیلم دیدن . اونایی که یه عالمه کتاب خوندن . اونایی که یه عالمه کارای عجیب غریب کردن . اونایی که دنیا رو گشتن حسودی ندارن؟

دلم تنگ شده ... دلم واسه خیلی چیزا تنگ شده ... دلم واسه اون خونه قبلیمون تنگ شده ... واسه اتاقم که یه بالکن گنده خوشگلم داشت ... همونی که روش وا میستادم و کلی دید می زدم ... همون خونه ای که به قول بچه ها شده بود پایگاه ... همه بدون دغدغه از آینده توش جمع می شدیم و نقشه ی شیطونیمونو می کشییدیم ... همون خونه که ظهراش گرم گرم بود ... یه آشپزخونه دوست داشتنی داشت که از تو پاسیوش صدای بغ بغوی کفترا میومد ... همون خونه که اگه شبا از جایی بر می گشتیم غصه مون می شد که چه جوری این همه پله رو بریم بالا ... دلم واسه همه همسایه هامون تنگ شده ... همونایی که از بس فضول بودن که نمی شد یه کاریو بدون سر در آوردن اونا از کارت انجام بدی ... واسه همون همسایه مون که توی پارکینگ اسکیت می کرد ... واسه اون مینی بوس قراضه که همیشه اون گوشه بود و توش شده بود پاتوق ... واسه لات بازیام و شاخ و شونه کشیدنام ... واسه دعوا کردنام ... واسه غیبت کردنام با بچه ها ... واسه آمار گرفتن ... واسه یواشکی تلفن دادنا و یواشکی جواب تلفن دادنا ... واسه درس خوندنا و درس نخوندنا ... واسه صبح زود به زور بلند شدنا و مدرسه رفتنا ... واسه چرت و پرت گفتنای سر صف مدرسه ... واسه ترسیدن از مدیر و ناظم ... واسه مامان خواستنا واسه نمره بد حسابان ... واسه چیپس و آب نبات چوبی خوردنام ... واسه بچه معروف بودنم ... واسه بچه بازیام ... واسه هر روز با یکی دوست شدنم ... واسه همه دوستام ... واسه آب بازیای توی پارکینگ ... واسه چک و چونه زدن با بابا سر یک ربع بیشتر موندن تو کوچه ... واسه غرغرای مامان که الان که سگ از لونه اش در نمیاد دوچرخه سواری دیگه چیه؟ ...  واسه کافه رفتنام ... واسه تئاتر رفتنام ... واسه همه دوستام که تو تئاتر پیدا کردم ... واسه بتهوون ... واسه بابک چمن آرا ... واسه روزهای خوب ... واسه نمایشگاه کتاب ... واسه کتاب خوندنام ... واسه فیلم دیدنام ... واسه کلاس های فیگور واهیک ... واسه آزادی روحم ... واسه کلاس های مزخرف دانشگاه ... واسه ورورای سر کلاس با س ... واسه کارای عجیب غریبی که با س می کردیم ... واسه همه هرهر کرکرامون ... واسه همه کنسرتایی که می رفتم از فرزام رحیمی گرفته تا رومی و اوهام و ۱۲۷ ... دلم واسه خودم تنگ شده ... اصلا دلم واسه زندگی کردن تنگ شده ...

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود .... وین .... ای بابا حضرت اجل کجای کاری؟ کار ما از این حرف ها خیلی وقته که گذشته. یه وقتا به بابام که تا یه جای فیلم احساسی می شد گریه اش می گرفت می خندیدم اما حالا خودم شدم بدتر از اون. یادم نمی اد آخرین باری که از ته دلم خندیدم کی بود... اونم یه خنده بدون ترس از گریه های بعدش. یادمه از این که کسی گریه هامو ببینه خجالت می کشیدم. اما الان اونقدر برام عادی شده که احساس می کنم دیدن صورت من بدون اشک یا بدون پف های چشمام بعد گریه یا حتی کبودیا و گودرفتگی های زیر چشمام براشون یه کم عجیب باشه.

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر .... آری شود ولیک به چه قیمتی؟ به بهای از دست رفتن تمام اعتماد به نفس من یا به قیمت از دست دادن تمام شور و سرزندگی جوونیم یا عوض کردن تمام احساسات خوب درونم با یه عالمه دلشوره یا به جون خریدن حرف های این و اون یا دادن خواب های شبم و گرفتن یه عالمه کابوس و اشک یا شایدم همون جوری که جناب حافظ فرمودند خون جگر؟

حتما تاحالا به پست کسی خوردید که به قول بقیه آدم ها توی باغ نبوده مثل همین پ.ه خودمون . بقیه بچه ها کلی پشت سرش حرف می زنن که شوته.. این پ.ه که هیچی بابا تو ابراست.. وا! این چرا اینجوریه؟ معلوم نیست کجاها داره سیر می کنه... و مثل همین دری وری ها. اما شاید باورتون نشه همیشه آرزوم این بود که مثل اون باشم. بی تفاوت به دنیای اطرافم.. به آدم های خودخواهش.. اصلا نفهمم کجام.. کی صبح می شه.. کی شب می شه.. از همین آدم ها که جلوی چشمشونیا اما انگار نه انگار.. چون مطمئنم که حتی همین پ.ه بیچاره هم می دونه که چیا پشت سرش می گن اما اصلا به فلانشم نیست. خوش به حالش... و خوش به حال هرکی دیگه که مثلشه! حالا برعکس این جور آدم ها منم! وای که همه چی تو اعصابمه! انگار به دنیا اومدم واسه حرص خوردن.. انگار که اصلا همه اعصاب خوردیا می گردن و منو پیدا می کنن. اصلا یه موقع هایی فکر می کنم مگه واسه این چیزای مزخرفم   می شه حرص خورد؟. و باید بگم بله که میشه خورد چون من دارم راحت می خورم.