خاطرات یه ماه زده

 

نمی دونم چطوری به اینجا رسیدیم که یه پسری که یقه ی هفت لباسش تا نافشه و حتما باید اون گردنبندش معلوم باشه که zoppini یه و با اون ابروهای باریک و سرخاب سفیدابی که زده داد می زنه که گروه ک.ونیش OB مثبته! به همراه دو تا خانم که شواهد و قرائن دال بر دوزاری بودنشونه بیان و بشینن و بخوان واسه من دم از مد و چه جوری لباس پوشیدن بزنن!

همیشه وقتی واسه مدرسه رفتن غر می زدم می گفتن این قدر غر نزن، یه روزی میاد که حسرت همین میز و صندلیا و مدرسه رفتنا رو می خوری ...
این همه سال از اون روزا می گذره.
چقدر خوشحالم که مجبور نیستم تا چند ساعت دیگه پا شم و اون مانتو شلوار مسخره سرمه ای رو تنم کنم و صبحانه خورده و نخورده، تو خواب و بیداری ، با غرغر برم مدرسه و واستم تو صف تا قرآن بخونن و بعدش برم سر کلاس و بشینم رو نیمکتهای سفتی که همیشه باعث می شد ماتحتم درد بگیره! و یه مشت اراجیف به درد نخور به اسم درس بخونم.